81
یه گُلُ هزارتا گُلدون ! یه غزل صدتا غزلخون ! توی سرسرای آواز ، این همه حنجره مهمون ! بیا از آینه رَد شیم ، بیا پروازُ بَلَد شیم ! بیا بارونُ بفهمیم ! حریفِ این شبِ بَد شیم ! بیا تا آخرِ فریاد ! بیا تا طلوعِ شنْباد ! بیا تا یه ریتمِ تازه ! بیا تا ترانهی شاد !
بیا تا تکرارِ جنون ! بیا تا یخ بستنِ خون ! بیا تا بُنبستِ نفس ! بیا تا سقفِ بیستون ! بیا ! بیا ! تا وابشن پلکای ماتِ پنجره ! میخوام تو رُ داد بزنم ، تا سرطانِ حنجره !
بیا تا دوباره دیدن ! تا سَرِ قله دویدن ! نوبتِ خوندنِ نورِ ، دیگه بسه این شنیدن ! بیا تا رقصِ دوباره ! بیا تا مرزِ ستاره ! بیا تا چشمهی خورشید ! بیا تا گلیمِ پاره ! بیا تا ضیافتِ من ! بیا تا اوجِ شکفتن ! وعدهی آخرِ بوسه ، اونورِ حصارِ پیرهن !
بیا تا تکرارِ جنون ! بیا تا یخ بستنِ خون ! بیا تا بُنبستِ نفس ! بیا تا سقفِ بیستون ! بیا ! بیا ! تا وابشن پلکای ماتِ پنجره ! میخوام تو رُ داد بزنم ، تا سرطانِ حنجره !
یغما گلرویی