329
برای ملتی که سردشان است
باریدن برف
اصلاً اتفاق رمانتیکی نیست
ایلهان برک
ترجمه: سيامك تقي زاده
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۱/۲۷ ساعت 17:18 توسط فاطمه
328
ابعادِ تنهایی
بُعد چهارمی میسازد
شبیه سه کلاغ گرسنه
که در قحطی
به کرمی زل زدهاند.
ریچارد براتيگان
ترجمه: محسن بوالحسنی-سینا کمالآبادی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۱/۲۴ ساعت 20:0 توسط فاطمه
327
آمد بهار جانها ای شاخ تر به رقص آ
چون یوسف اندرآمد مصر و شکر به رقص آ
ای شاه عشق پرور مانند شیر مادر
ای شیرجوش دررو جان پدر به رقص آ
چوگان زلف دیدی چون گوی دررسیدی
از پا و سر بریدی بیپا و سر به رقص آ
تیغی به دست خونی آمد مرا که چونی
گفتم بیا که خیر است گفتا نه شر به رقص آ
از عشق تاجداران در چرخ او چو باران
آن جا قبا چه باشد ای خوش کمر به رقص آ
ای مست هست گشته بر تو فنا نبشته
رقعه فنا رسیده بهر سفر به رقص آ
در دست جام باده آمد بتم پیاده
گر نیستی تو ماده زان شاه نر به رقص آ
پایان جنگ آمد آواز چنگ آمد
یوسف ز چاه آمد ای بیهنر به رقص آ
تا چند وعده باشد وین سر به سجده باشد
هجرم ببرده باشد دنگ و اثر به رقص آ
کی باشد آن زمانی گوید مرا فلانی
کای بیخبر فنا شو ای باخبر به رقص آ
طاووس ما درآید وان رنگها برآید
با مرغ جان سراید بیبال و پر به رقص آ
کور و کران عالم دید از مسیح مرهم
گفته مسیح مریم کای کور و کر به رقص آ
مخدوم شمس دین است تبریز رشک چین است
اندر بهار حسنش شاخ و شجر به رقص آ
مولانا
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۱/۲۳ ساعت 11:45 توسط فاطمه
326
تداعی نشو اینقدر !
در این همه خیابان ...
در این همه آدم...
عباس حسیننژاد
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۱/۰۳ ساعت 20:45 توسط فاطمه
325
جز روزگار من
همه چیز را سفید کرده برف
شمس لنگرودی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۰/۱۱ ساعت 19:50 توسط فاطمه
324
باران فیروزه ی انگشت های توست وقتی پاییز تمام ابرهایش را در جیب های شهریور جا گذاشته باشد! مهدیه لطیفی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۹/۱۹ ساعت 16:49 توسط فاطمه
323
ماندن یا نماندن
سوال این نیست
آی که چشم های تو می گویند : بمان!
می مانم
حتا اگر جهان را
بر شانه های خسته ی من
آوار کرده باشی.
حسین منزوی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۹/۱۳ ساعت 16:4 توسط فاطمه
322
سفر را بهانه نکن
فاصله از دستانمان
آغاز میشود.
سیدمحمد مرکبیان
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۹/۱۰ ساعت 20:49 توسط فاطمه
321
نه بسته ام به کس دل
نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج
رها رها رها من
ز من هر آن که او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک
از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی
به یاد آشنا من
ستاره ها نهفته اند
در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من . . .
سیمین بهبهانی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۹/۰۵ ساعت 21:1 توسط فاطمه
320
نومید، کلافه، سرگردان،
جهان را به جستوجویِ دلیلی ساده
دشنام میدهم.
آیا هزار سال زیستن
از پیِ تنها یکی پرسشِ ساده کافی نیست؟
نومید، کلافه، سرگردان،
همه، همهی ما
در وحشتِ واژهها زاده میشویم
و در ترسِ بیسرانجامِ مُدارا میمیریم.
جدا متاسفم!
سید علی صالحی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۹/۰۴ ساعت 16:58 توسط فاطمه
319
ما زن ها چرخ و فلکی از چرا ها سواریم چرا رفت؟ چرا آمد اصلا؟ چرا؟ چرا؟ چرا نخندید!؟ ... یکی بیاید تکانمان بدهد بگوید پیاده شوید "نبودن" مهم تر از "چرا نبودن" است!
مهدیه لطیفی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۸/۱۵ ساعت 11:29 توسط فاطمه
318
و همه ی ما می آییم,
زندگی می کنیم,
و گاهی از دور, دستی برای هم تکان میدهیم
و می میریم.
تمام زندگی همین است!
علی صالحی
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۸/۱۵ ساعت 11:24 توسط فاطمه
317
تقصیر تو نیست
هرچه هست زیر سر پاییز است
که به نسیمی عقل را می رباید
تا دل
بی اگر و امایی
تنگ توشود.
آ. کلوناریس، شاعر یونانی
ترجمه: احمد پوری
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۸/۱۳ ساعت 21:34 توسط فاطمه
316
از هر طرف که سر بجنبانی
آوازهای نیمه تمام کسی است
که دنیا را
بیراهه آمده است
تنها
قرچ قروچ صدای درد می آید
از شکسته شکسته ی این دل
جهان
افتادن از خواب هایی هول آور است
و زندگی
زلزله ای که گاه گاهی می آید
اما نمی رود
یاسین نمکچیان
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۰۸/۰۵ ساعت 21:10 توسط فاطمه