رایکا

راست میگفتی تو،
دستمان فاصله داشت
و مردد بودیم،
من نمی فهمیدم.راست میگفتی تو،
شب ما خسته و بیحوصله بود،
خانه مان،
کوچه مان،
من نمی فهمیدم.من ندیدم،
لب تو خنده نداشت
و فقط،
طرح لبخند بر آن پیدا بود.من ندیدم،
صبح آن روز دلت،
مرغ پرکنده و بی تاب،
پی راه فرار،
از من و از ما بود.دیدم ام،
دل من نخواست باور بکند،
که سفر رفتن تو،
آخر قصۀ عشق ما بود.راست میگفتی تو،
من ندیدم،
من نمی فهمیدم.

سوزان یگانه