نه تك درختي مي توانم بود
 در خشكي كوير
 و نه
 پرنده ي تنهايي
در تنگي قفسي
و نه ترانه ي كوچكي
در خالي فضايي
من درختي هستم
 كه به عشق
جنگلي روييده ام
 پرنده اي هستم
 كه به شوق پرواز آمده ام
 ترانه اي هستم
 كه به شور شنيدن زاده ام
 در اين برهوت
 در سرزميني كه
 با داغ هزار شعله ي زخم
 مرا مي سوزانند
 به سرودي دل خوش مي كنم
 كه گوشهاي غريب تو را بنوازد

 

پیمان آزاد