رایکا

باورت داشتم از روز نخست،
آمدی تا باشی،
و پر از شعر،
پر از همهمه بودی،
اما،
هیچ حرفی نزدی،
پر از گفتن دلدادگی ت،
پراز زمزمۀ عشق به دریاشدن ت،
باز حرفی نزدی،
و فقط خندیدی،
خوب من،
میفهمم
از دو چشم ت همۀ حرف تو را،
بی کلام اینجا باش.
آخر اینجا بودن،
نیست محتاج صدا.
بودن ت با دل من،
بی صدا هم زیباست.

"سوزان یگانه"