159
من وارث‌ِ تمام‌ِ بَرده‌گان‌ِ جهانَم !
بر دست‌هایم مُچ‌ْپیچ‌ِ مُقَدّرِ فولاد ،
گران‌ْسنگ‌ُ دیرینه‌ْ سال‌ْ !
بر سینه‌اَم داغ‌ِ دُرُشت‌ِ تپانچه وُ تسلیم‌ْ
و بَرْ گُرده‌ام خِفّت‌ِ سکوت‌ِ آنان که از پِی‌ِ عشق‌ْ ،
برگابرگ‌ِ کتاب‌ِ تناسل‌ْ را دوره می‌کنند !
من وارث‌ِ تمام‌ِ بَرده‌گان‌ِ جهانَم !
در نوازش‌ِ نفس‌ْدزدِ تازیانه‌ها زاده‌ْ شُدم !
کتیبه‌ی کوروش‌ْ
به سَرانگشتان‌ِ خونین‌ِ من در کوره نهاده شد !
مرا مقابل‌ِ قدم‌های تیمور گَردَن‌ْ زدند !
صحرازادگان به تاراج‌ِ رؤیاهایم‌ْ آمدند !
جمجمه‌ام خِشت‌ِ مناره‌ی چنگیزْ شد !
اسکندرْ بر خاکسترِ خنده‌هایم رقصید !
سمفونی‌ِ هشتم‌ِ بتهون را ،
من در صف‌ِ کوره‌های آشویتس‌ْ نواختم
و هیروشیما قبای بُلندِ تاوَلی‌اَش را
بَر تَنَم پوشاند !
ویتنام‌ُ بُسنی را تجربه کردم ،
و صدای سوت‌ِ خمپاره را شناختم
از آن پیش‌ْتَر که مغزم را چونان پوکه‌ی پنبه‌ای پریشان‌ْ کند !
من وارث‌ِ تمام‌ِ بَرده‌گان‌ِ جهانَم !
بَرادرِ همْسال‌ِ نخستین تازیانه‌ْ خورده‌ی‌ْ تاریخ !
با نَسَبی سرخ‌ُ
درخت‌ْنامه‌ای خون‌ْآلوده
که مرا
به یکایک‌ِ آدمیان پیوند داده است ....
یغما گلرویی